Dharmapelgrim Yogi 

     De weg loopt door het hart

Het Olafspad naar Nidaros (Trondheim) 

Tweede deel van de reis: Oslo - Lillehammer

Oslo - Vigelandparken - Skoyen - Jar - Hosle - Haslum - Stein - Lommedalen - Kleivstua - Sundvollen - Bosneskirke -  Holekirke - Ringerike - Nordernovkirke - Haug - Honerud - Gjorud -  Jevnaker - Sogn - Gamme - Sosterkirkene - Hadeland Folkemuseum - Roysum - Brandbu - Teiterud - Kolbu - Lena Brastad - Kolbu - Lena - Hoff - Kapp - Faukal - Bakinn - Foss - Gjovik - Brastad - Koll - Dalsjordet - Smedmoen - Biri - Hellerud - Royne  -  Lillehammer

Op 30 april 2016 ben ik uit Woudbloem vertrokken, op weg naar Trondheim. 

Kijk voor:

Dag 1 - 18 (ca. 120 foto's):  Woudbloem - Kiel

Dag 32 - 42 (ca. 90 foto's) : Lillerhammer - Dovre

Dag 43 - 55 (ca. 125 foto's):  Dovre - Trondheim


Dag 19 - 18 mei 2016

Kiel -  Oslo heb ik overbrugd met de Colour-line. Wat een decadente veerboot is dit. Geef mij maar een gewoon pontje. Gisteravond een gratis show: best wel leuk hoor, maar als je ziet wat de prijs is van een drankje, snap je meteen waarom de show gratis is...  Ik heb niks genomen. Water is prima.

De boot komt precies op tijd in de haven van Oslo aan: 10:00 uur. En wie pikken ze eruit voor bagagecontrole? Mij! Leuk wel om je rugzak doorgelicht te zien...Enfin ik stond zo'n beetje als laatste buiten. Met complimenten dat alles zo goed voorbereid was. Dat dan weer wel.

Ik ga via de westelijke route naar Lillehammer. Dat schijnt de "orginele" of meer authentieke route te zijn. En zwaarder, maar mooier. Eerst loop ik maar eens naar de Olavskirke. Bij deze kerk staat een groepje buiten op straat, de pastoor voorop. Ze wil allemaal een voor een met mij op de foto.  Wat is dat toch? Toen zei ik dat ze er ook maar een met mijn toestel moesten maken. Geen probleem...

De te volgen route is goed aangegeven, maar ik moet wel goed opletten.

Ik loop door het Vigelandpark. Het is er behoorlijk druk. Allemaal toeristen, en daar heb ik geen behoefte aan. Ik zoek naar de Olafstekens. Er zijn er genoeg, maar het is spoorzoekertje spelen...dan weer hoog, dan weer laag - aan de overkant of een eindje verderop in een straat. Goed opletten.

Tent opgezet bij het riviertje de Jar. Mijn voeten doen pijn... Wat wil je? Ik moet de nieuwe schoenen nog helemaal inlopen. (zie: Woudbloem - Kiel) Ze zijn zwaarder dan de oude en moeten de omstandigheden die gaan komen echt wel aan kunnen. Tot hier in ieder geval geen blaren, maar of dat zo blijft?

Dag 20 - 19 mei 2016

Vanaf Jar loop ik naar Lommedalen. Het regent voortdurend een beetje, in de mist. De bossen ruiken heerlijk. Dat er bordjes hangen om je de weg te wijzen is geen luxe. Dat wordt onmiddellijk duidelijk als ik er in de bossen ineens een mis. Ik weet niet hoe ik verder moet! Het kost me een uur om het goede pad terug te vinden, en ik zie ook waarom ik het teken heb gemist: het is gevallen, en ligt op de grond.

Het is stil onderweg. Op een wandelgroep na. Het is een groep Noren die op "de geologische  toer" zijn. Zij waarschuwen mij voor Huldras en Elanden. Ik heb geen idee wat Huldra's zijn, en verneem dat dat verleidelijke maar levensgevaarlijke vrouwen zijn, die mannen het bos in lokken. Die mannen zie je dan natuurlijk nooit meer terug. Je kunt de vrouwen herkennen: ze hebben allemaal een staart, die onder hun rok uitkomt.

Haslumkirke heeft een mooie, zeer goed onderhouden begraafplaats. Er zijn veel mensen aan het werk met grasmaaiers.

De Gamleveien ofwel "Oude weg".Ik kan niet om me heen kijken én lopen tegelijk. Dat gaat niet goed. Het is OF lopen en kijken waar je je je voeten neerzet, OF stilstaan en om je heen kijken. Het alternatief is: op je bek gaan, of erger.

Een schuilplaats met banken en tafels EN een kist met fleecedekens om je warm te houden. Speciaal voor pelgrims.  Er zijn er overigens niet veel op dit moment en door het jaar zijn het meest groepen, minder alleengaanden.

Ene Jan liep zomaar een eindje mee en wilde wel een foto maken. Dit stuk weg was overigens weer goed te doen. Even later ging het weer een hobbelig zijpad op.

En dan ben ik nu in Lommedalen. Onderweg kwam ik een groep Noren tegen die belangstelling toonde voor het kaartje waarop alle plaatsen staan waar de Olavsweg langs of doorheen loopt. Om kort te gaan: het schijnt een mooie route te zijn. 😃

O... Het zonnetje breekt weer door. Zonet kreeg ik een plensbui op mijn hoofd. Ik vond voor het hevigste nog net een schuilplaats. Ik kan weer verder. Volgende halte wordt nachtstop.

Nou,  daar staat ie dan. En direct maar eerst een uil geknapt. Het is  buiig weer. Morgen ook?

Misschien een raar praatje, maar de onderbroeken van Zeeman zijn een ramp. Snel droog, dat is het enige maar draagcomfort? Nul! Hoe je het ook went of keert, het ZIT niet. De boel gaat links of rechts uit de pijp hangen. Als de gulp van de spijkerbroek per ongeluk ook nog lam raakt, is het vogeltje zo gevlogen. Weg met die miskoop. Nou ja... Even bewaren voor nood, maar die moet dan wel hoog zijn!

O, de plek is iets buiten Lommedalen. Dat plaatsje is trouwens een paradijs voor golfers. Overal golfbanen.

Dag 21

Vandaag naar Kleivstua. Goeie morgen allemaal.  Het is een klein wereldje hier. Mist! Ben alweer anderhalf uur op pad en niemand gezien.  De weg leidt uiteindelijk naar Kleivstua, soms over smalle paadjes. Zonder aanwijzingen zou er geen beginnen aan zijn.

Hi, verdwalen is geen kunst als de tekens van de bomen zijn gevallen. Na een uur heb ik tenslotte het spoor weer gevonden... Een voet breed.

Schuilhut, kampvuurhut... Zoiets. Ik heb er inderdaad in geschuild.  

Het uitzicht is vanaf Kroksveia. Het konigsuitzicht. Jammer alleen dat het zo slecht zicht is. Tijdens de afdaling naar de brug die ik ver beneden mij al heb gezien, passeer ik een kettingzaag-artieste. Oorbeschermers zijn geen luxe.

Mijn nieuwe nachtbivak

Vlak voor de brug bij Sundsvollen kom ik Jonathan tegen. Hij loopt een week lang. Dezelfde weg. Meer tijd heeft hij niet.  Jonathan en ik kopen bij de Spar een blik Chiliconcarne, warmen het op en verdelen de inhoud. Met sterk afgeprijsde bananen  toe.

Jonathan heeft veel te vertellen. Hij is 37. Getrouwd met een twee jaar oudere vrouw toen hij 20 was (komt mij zéér bekend voor) en op zijn 25ste had hij drie kinderen... (ook bekend). Met 30 zijn eerste burnout en rond zijn 34ste stond zijn huwelijk op springen...maar maakten ze nieuwe afspraken. (tja... bij mij liep dat anders af). Nu zijn ze samen het jongste echtpaar in de VS die een Camp Bill runnen. Dat is wat wij een zorgboerderij noemen. Ze doen dat met 5 gezinnen, op antroposofische basis en er werken vrijwilligers mee. Nu mag Jonathan een week pelgrimeren - Oslo / Lillehammer. En ja, ook dit nog: zijn vader is alcoholist en die heeft hij al jaren niet meer gezien of gesproken. De laatste keer dat er contact was bleek dat pa niet van plan was om van de fles af te blijven - en daarna is het contact verbroken.

Jonathan loopt sneller dan ik, met minder in de rugzak. Wanner ik een geschikte plek vind voor mijn tentje, nemen wij afscheid. Hij loopt door. We wensen elkaar veel goeds toe.

Dag 22

Onderweg naar Bosnes kirke. Zo te zien \wordt het mooi weer vandaag. Gisteren was echt droevig, zo weinig zicht. Pas toen de tent stond, klaarde het wat op.

Ik moet onwillekeurig lachen om "Farts dempere". In het Engels betekent "Farts" iets anders dan hier, en het bord met de bobbels doet me aan billen denken, met een brede naad er tussen. Ik durf voorlopig geen luide scheten te laten hier. Ik zal ze wel "demperen". En het bordje "asbakken" vind ik ook leuk. In Nederland gooien we daar geen post in. Of is dit de naam van deze buurt? Kan ook. Geen idee. 

Dag 23 - 22 mei

Het regent, het regent, de pelgrims worden nat... Kwart voor vijf, en de tent staat weer. Opgezet in de regen. Moet je mij daarna zien gymnastieken om in die kleine ruimte mijn natte spullen netjes uit te trekken en droge weer aan. Dit is geen wandeling voor ouwe vrouwtjes, zoals ik vorig jaar op het Pieterpad heb zien lopen. Bij dit vergeleken is het Pieterpad een peulenschil. Ben blij dat ik mijn nieuwe schoenen al een beetje ingelopen heb. De oude waren heel fijn, echt, maar ze zouden dit inderdaad niet hebben overleefd. Door water, één misstap en (gemerkt) tot je enkels in de blubber. Over scherpe stenen... Stijl omhoog en weer naar beneden. Wat fijn om eerst door Noord Duitsland te hebben 'getraind'. Ondertussen: regen, regen, regen, regen.  Alles is zijk- en zijknat. Doorstiefelen maar.

 

Dag 24 - 23 mei

Vanmorgen heb ik alles in de regen ingepakt en ben ik pas om 08:00 gaan lopen. In korte broek onder de poncho en in mijn nachtkleding - de rest was immers nat of klam. Onderweg moet ik regelmatig over hekken klimmen. En dan zijn er ineens geen tekens meer... Daar sta ik dan. Na lang zoeken en omlopen vind ik 200 meter verderop een paaltje met aanwijzingen. Daar zou ik langs gekomen zijn als ik NIET over het hek was geklommen (zoals wel stond aangegeven!). Enfin, uiteindelijk kom ik langs een pelgrimsherberg.  Ik krijg een stempel en loop door. Het is immers nog veel te vroeg om te stoppen.

Deze pelgrimstocht is alleen te voet mogelijk, denk ik. Je moet een goede conditie hebben en alles goed hebben voorbereid. Verdwalen in de mist is gemakkelijk... Je kunt dan de verschillende tekens in het bos niet of nauwelijks vinden. Ik mis er regelmatig een en val dan terug op het alternatief van een routebeschrijving of mijn lijst met topografische namen. Ik loop voortdurend alleen, over soms smalle paadjes, door modderige plekken vol scherpe stenen, pittig klimmende en ook weer dalend. Er zijn uiteraard ook gemakkelijke stukken van de route. Ontmoetingen zijn er nu weinig en als ik iemand spreek, gaat het in moeizaam Engels.

Het blijft net als de afgelopen dagen maar doorregenen. Regen, regen en nog eens regen. Alles is nu klam of zijknat. Ik stiefelen maar door en zoek een droge plek. Tenslotte kom ik bij twee zusterkerken uitgekomen. Bij de Maria kerk en Nicolai kerk (naast elkaar) is ook een pelgrims centrum. Volgens het hotelpersoneel (er tegenover) moet het open zijn...Maar: niemand daar. Maar de deur van het toiletgebouw is wél open. Het is binnen droog en warm. Ik besluit af te wachten en eerst maar eens eten te gaan koken: couscous met gebakken ui, tabasco, ketjap en curry. Best lekker. Ook hang ik alles te drogen. Ruimte genoeg. Twee uur later: nog steeds niemand. En buiten blijft het regenen. Ik val in slaap, op mijn matje op de grond. Rond 21:00 uur kruip ik in mijn slaapzak.

Dag 25 - 24 mei

Ik blijf tot 07:30 uur in het toiletgebouw. Er is niemand komen opdagen. Alles is nu weer droog en opgeladen.

Ik loop langs een oud Noors gebouw.  De deur staat open en ik ga naar binnen. Er is niemand! Ik zie onder meer een oude tandartsstoel (en herinner mij akelige zaken uit mijn vroege jeugd) en een soort winkel.  Iets verderop is een museum. Daar zal het gebouw wel bij horen.

De bibliothecaresse is vriendelijk en legt van alles uit. Ze geeft mij ook koffie en een paar koekjes.

Dit plaatje spreekt voor zich. Wel goed uitvergroot bekijken. Kennis van Noors is niet nodig. Spijker op de kop! Het hangt in een museum. De bibliothecaris (Maja) wees me er op. Het is een kunstwerk dat weergeeft wat zij ook zo voelt.

Twee reeën kwamen tot vlak bij mij. De wind was van mij af en ik zag ze komen. Als je dan doodstil blijft staan, schrikken ze niet. Tot minder dan 10 meter... Toen moeten ze gedacht hebben dat er een rare trol stond met een oranje bochel, een geel lijf, roze pootjes en een zwart kapje...en ze bleven lang staan kijken. Daarna verdwenen ze in het bos.

Een aardige vrouw ziet mij lopen, stopt en vraagt of ik de pelgrimsweg loop. Ik antwoord uiteraard bevestigend. Ze wil mij de berg oprijden kwam tot waar het asfalt ophoudt. Ze kent de omgeving goed en wil dat graag delen. "sla het saaie stuk maar over" zegt ze. Dat scheelt zeker circa 5 km klimmen. Op ongeveer 700 meter hoogte stap ik uit. De vrouw wijst op het bord de richting aan die ik moet volgen (zie foto). In de verte zie ik bergen met sneeuw. Het waait hier best hard, 7 graden wijst een thermometer op een paal aan.Het is inmiddels een uur of elf. De rest van de dag zie ik niemand meer. De stilte is weldadig. 

Vijf voor vijf... Allengs is het weer opgeknapt. De tent staat aan het meer over de brug bij Eiderud. Geen last van de weg, die loopt achter een heuvel. Verder geen mensen hier. En ik ben weer klaar voor uitrusten en eten koken. Het wordt aardappelpuree met rode kool. 

Dag 26 - 25 mei

Het heeft vannacht weer lekker gevroren. Het was een goed idee om zo'n zilverkleurige ehbo deken mee te nemen. Die wegen vrijwel niets, nemen weinig ruimte in, zijn niet kapot te krijgen maar reflecteren de warmte van de slaapzak prima. Er overheen gedrapeerd en snurken maar.

Waar ik geen foto's van heb, is het van het ree dat vanmorgen vroeg doodgemoedereerd bijna de tent in kuierde. Als je maar stil blijft, ziet hij je niet als een gevaar. Hij liep rechts aan mij voorbij. Ademloos mooi!

14:00 uur en mooi zonnetje... De wind is nog fris maar het is helder en droog. Van mij mag het zo blijven. Door de regen van de laatste dagen is route de  echter wel modderig en zompig. De grond is verzadigd. Ik moet goed opletten waar ik loop. Vallen is geen optie want dan ben ik meteen zeiknat en vies.

De organiste van het het kerkje in Kojunn kwam er net aan en liet me binnen. Na een rondleiding kreeg ik nog een orgelconcert toe. Ze moest toch oefenen, zei ze.

Dag 27 - 26 mei

Waar denk je zoal aan als je pelgrimeert, vraagt een vrouw onderweg aan mij... Ik antwoord dat ik te druk ben met opzuigen van alle indrukken om verder ergens over te denken. Nadenken doe ik pas als ik ergens ben ga zitten.  Dat "ergens gaan zitten" doe ik regelmatig. Het is zinvol om alle indrukken   in te laten dalen en te verwerken. Noorwegen is prachtig.

Het is bijna 12:00 uur. Hoff-kirke is een mooie tussenstop. Ertegenover is een pelgrimscentrum.  Het is er druk vanwege een of andere vergadering. Men probeert me nog over te halen te blijven, met koffie en een broodje gezond en door te zeggen: "Er is een sauna bij..." Maar nee, ik vind het veel te vroeg om hier te stoppen. Ik ga door. Ik krijg weer een stempel in mijn pelgrims-paspoort en loop naar de kerk. In de kerk bij Hoff zing ik een lied en waardeer ik de akoestiek. Ik denk: wat zal een concert hier mooi klinken

Spoedig ben ik alweer op de juiste route. Rond een uur of vier vind ik een geschikte plaats voor mijn nachtbivak voor vandaag. Een rustige plek met stoel en picknicktafel. Liefje wat wil je nog meer? Water bij de hand. Eerst even zuiveren en dan tomatensoep met couscous. Een half pakje soep moet genoeg zijn, dus morgen de andere helft. Het gaat vast weer vriezen.

Dag 28 - 27 mei

Dit pelgrimspad telt nogal wat "overstapjes" en het valt niet altijd mee daar met volle bepakking overheen te klimmen. Ik heb een dik uur met Eric (de Noorman) zitten praten. Hij is vijfde generatie boer op het land aan het meer en voedt de zesde generatie nu op. Hij vertelde over vroeger, en ook over hoe verschillend dat is ten opzichte van nu. Tenslotte kondigde hij aan wat mij te wachten stond op dit pad naar Nidaros. Maar hij gaf ook aan er wel vertrouwen in te hebben. Dat geeft de burger moed.

Erik (je schrijft het anders) en ik hebben een uur zitten praten. Hij is de vijfde generatie op deze plek aan het meer en is bezig de zesde op te voeden. Hij vertelde over zijn voorvaderen die alles helemaal zelf opbouwden en over de mieren die alles zelf weer afbraken. Hele muren werden door die beestjes uitgehold.

Erik vertelde ook over wat mij nog te wachten staat. Hij had er wel vertrouwen in.

Midden in Gjovik... De plaats is ok voor de duur van een nachtje. Inmiddels heb ik ook boodschappen gedaan voor de komende dagen: zuurkool, jus, aardappelpuree. Vanavond nog een keer tomatensoep met couscous, alleen doe ik er nu een klein blik doperwtjes met wortels door. En uiteraard tabasco. Leve de tabasco!

Werd ik al gewaarschuwd voor Huldras, nu ben ik ook gewaarschuwd voor de Jotun! Dat zijn trollen. Ze zijn dol op autobanden, zeggen ze.  En de hoogspanningskabels langs de wegen dienen als schrikdraad voor deze Jotun. Dat je het maar weet. Ze voelen zich zeer thuis in het gebied waar ik naar toe en door ga: Jotunheimen.

Dag 29 - 28 mei

De hele weg tot de middagpauze kom ik geen mens tegen. Ik schuil enige tijd in een huisje waarvan ik de indruk heb dat het een  soort herberg is. De deur zit niet op slot ... maar in de verste verten is ook niemand te bekennen. Ik doe er een dut, en eet mijn lunch.
halverwege de middag komt Orlando - een Zwitser - mij tegemoet. Wij herkennen in elkaar onmiddellijk de pelgrim die we zelf zijn. Meer dan een half woord heb je dan ook niet nodig om elkaar te begrijpen. Wij zijn beiden verheugd dat we nuttige informatie kunnen uitwisselen over de weg die de ander te gaan heeft. We gaan midden op het pad zitten, ieder op een eigen plastic zak. Orlando zegt dat hij voor kerkdeuren (onder een afdak) heeft geslapen, en op overdekte plekken op begraafplaatsen. Ergens ligt er een brug uit... of nee, daar hangt een bordje bij dat je er niet overheen moet lopen omdat het in kan storten. Dat heeft toch gedaan. Volgens hem geldt het voor verkeer, niet voor voetgangers. Hij is bij Dovre omgekeerd omdat de herbergen nog dicht zijn en hij geen tent bij zich heeft. Voor hem dus geen tocht over het Dovrefjell. Nu loopt hij terug naar Oslo, en daar heeft hij nog 14 dagen voor.

Na Orlando zie ik de hele dag niemand meer en ben ik alleen met de natuur. Mij hoor je niet klagen. 

Dag 30 - 29 mei

Het regent de hele nacht en vroege morgen, dus blijf ik tot zeven uur liggen. Toen wordt het "droog". Ik ga pas om negen uur lopen en zit om elf uur 10 aan een picknicktafel in Biri. Op een enkele sportieve persoon na is het een slaperig plaatsje. Ik denk aan mijn oudere broer en mijn schoonzus, die nu met een cruise langs de Noorse kust varen. Voor hen zou zo'n voettocht als die ik nu maak absoluut onhaalbaar zijn. Hij is herstellende van een chemokuur tegen darmkanker. Daarnaast is hij gewoon veel en veel te zwaar.

Het begint weer te regenen. De paden zijn glibberig, zompig en soms zelf in beekjes veranderd. Regen betekent ook dat ik de tent in de nattigheid moet opzetten. Uiteindelijk is alles vochtig en klam, ook al zit het nog zo goed in plastic verpakt. Vandaag niemand gesproken.

Dag 31 - 30 mei

Hmm. Als ik gisteren 200 meter was doorgelopen, had ik een veel betere plek gehad, maar dat kon ik niet weten. Zo was het ook goed. In Vingrom loop ik een leuke, kleine supermarkt binnen. De eigenaar is ook een lokaal aanspreekpunt voor postzaken en dergelijke. Hij geeft mij een kop koffie, en wijst mij op een stopcontact 😊. Mooi! Ik kan mijn telefoon weer opladen. Er komen nog twee mannen bij ons zitten. Ze hebben goede tips voor onderweg, zoals in Dovre vragen of je wel over de berg naar Fjellstue kunt lopen. Daar verkijken mensen zich namelijk nog al eens op de omstandigheden. Ik beloof hen navraag te doen. Daarna loop ik door de winkel en koop drie paar prima outdoor sokken voor omgerekend € 5, - . Direct een paar aangetrokken. Lekker droog en schoon. Ze zitten goed.

Kort voor Lillehammer kom ik bij een kerkje drie Nederlanders tegen die op de fiets onderweg zijn naar de Noordkaap. De oudste van het stel is in de 70. De andere twee  zijn veertigers. Zij maken foto's maken, ik ook... Alleen met hun toestel... Wanneer ze wegfietsen, besef ik dat ik zelf géén foto op mijn eigen toestel heb. 

Even later, over de oude brug van de westelijke naar de oostelijke route van de Olavsweg: spreekt een Duits echtpaar mij aan. Zij zijn óók op weg naar de Noordkaap in een camper. Weer even later, vlak bij de kerk van Lillehammer, spreek ik een Noor met Nederlandse vriendin. Eveneens op weg naar die Noordkaap. In een busje. Het wordt druk daar!

Ik ga op zoek naar een hostel, omdat ik een  heel nodig een douche nodig heb en EN omdat ik alles wil drogen. Het pelgrims hostel is bij het treinstation van Lillehammer. Ik meld me bij een infobalie voor buspassagiers en wordt doorverwezen naar het stationsrestaurant. Daar willen ze mij €80,- rekenen voor één nacht.  Ik bedank verontwaardigd. Ineens wordt het ineens €35, -  inclusief ontbijt. Dat is nog duur voor een pelgrim, maar ik heb de laatste dagen nauwelijks geld uitgeven en ik ben echt aan een douche toe. Ik moet de kamer delen als er nog een pelgrim komt. Ik wacht het maar af. Behalve douchen, doe ik ook een wasje: onderbroeken, kousen, droogdoeken, linnen tasjes. De kamer is nu duidelijk in gebruik 😊. Ondertussen laad ik alle apparatuur op, want dat is ook weer nodig. Vanavond wil ik even Lillehammer in. Voor 10 uur lig ik echt in een echt bed!

Knut schrijft het volgende in mijn reisboek : "Who thought that studying for exam would turn into such an interesting evening..." en nog wat meer, maar dat is persoonlijk.

Het loopt even anders. Ik ontmoet Knut in de eetkamer. Aardige vent. Hij is student in de rechten; 37, woont in Stavanger en is gehuwd met een Amerikaanse (plastisch chirurg). Samen  hebben ze een dochter van 7 maanden. Hij verblijft in het hostel omdat hij vrijdag een examen heeft en hier nog wat in alle rust wil studeren. Daar komt het vandaag alleen niet meer van. We besluiten samen één reusachtige pizza te gaan halen en die te delen. Slim bekeken. De hele avond blijven wij in gesprek met elkaar over onder meer:   geschiedenis van Lillehammer in WOII (boeiend); de ongelijkheid in de wereld en de noodzaak voor een eerlijke verdeling van welvaart en vooral welzijn; bedreigingen van de vrede tegenwoordig. Knut is een overtuigd en openhartig Christen en recht in de (Lutherse) leer, terwijl ik nog wel eens een bocht wil nemen. En zo komen we via pelgrimeren op Jacobus; Olav; en nog véél, véél meer. Wanneer ik besluit om rond 23:00 uur naar bed te gaan, vraagt hij mij of ik hem morgen om uiterlijk 7 uur wakker wil maken.

Vervolg: Lillehammer - Dovre


Ik stel het zeer op prijs wanneer je iets in het gastenboek schrijft

voor je deze website verlaat.