Dharmapelgrim Yogi 

     De weg loopt door het hart

Het Olafspad naar Nidaros (Trondheim) 

Eerste deel van de reis: Woudbloem - Kiel

Op 30 april 2016 ben ik uit Woudbloem vertrokken, op weg naar Trondheim. 

Kijk voor 

Dag 19 - 31 (ca. 100 foto's)  Oslo - Lillehammer

Dag 32 - 42 (ca. 90 foto's) : Lillerhammer - Dovre

Dag 43 - 55 (ca. 125 foto's):  Dovre - Trondheim


Klik op de foto's voor een groter formaat

Dag 1 - 30 april 2016

Woudbloem - Stootshoorn - Noordbroek - Scheemda

Het is zover. De rugzak is ingepakt en over ongeveer drie uur trek ik de deur achter me dicht. Bij wijze van spreken dan, want ik wordt wel uitgezwaaid. De rugzak weegt toch nog 19 kg. inclusief eten en drinken voor vandaag én morgen. Dat is duidelijk meer dan wat ik van plan was mee te dragen. Hoe komt dat? De wet van de kleine getallen natuurlijk. Een onsje hier en een onsje daar ... en hup, het totaal vliegt omhoog. Het kan natuurlijk lichter! Maar dan moet ik bijvoorbeeld de oplaadstekker en het -snoer thuislaten, of geen  Tabasco om couscous pittiger mee te maken. Ik noem maar wat. Ik weet in ieder geval zeker dat de rugzak nooit zwaarder zal worden, alleen maar lichter. Om 09:00 halen we Anja van het station... Zij loopt deze eerste etappe met mij mee. (Anja heeft mij de rugzak en de Tarptent in bruikleen gegeven).


Scheemda is een gekke plaats.  Je gaat eerst Scheemda Uit -  waarna je IN Scheemda bent om vervolgens voor het eerst in Scheemda aan te komen. Zie de borden.!

Het is 16:10 en Anna is zojuist op de trein gestapt naar Kropswolde. Het was wel fijn om deze eerste etappe met iemand samen te lopen. Nu een plek voor de avond en nacht zoeken.

Eerste nachtkwartier in Scheemda. Op het station van Scheemda gaf ene Anke mij haar adres (Oosterstraat xx) en zei dat ik maar achter in de tuin moest gaan staan. Zelf zal ze na 20.00 uur weer thuis komen. De tent staat en ik heb me in avondkleding gestoken. Zwart! 😊 Ik hoop nu maar dat ik in de goede tuin sta!

Rond een uur of acht komt er een man op mij toelopen. Hij vraagt wat ik hier doe. Duidelijk controle op vandalen! Het is de overbuurman van Anke. Nadat ik hem uitleg heb gegeven, nodigt hij mij uit bij hem thuis. Dat blijkt nogal groot, zeker voor een man alleen. We drinken koffie en ik krijg een glas frisdrank. Hij vertelt mij spontaan zijn geschiedenis. Dat is er een van alcoholverslaving, echtscheiding, ontwenningskuur en zichzelf weer op de rails zetten. Heftig. Ik vind het opmerkelijk dat je jarenlang een alcoholverslaafde kunt zijn, zonder dat iemand het merkt. Hij zegt dat hij soms dronken op het werk kwam, zonder dat het iemand opviel, blijkbaar. Hij helpt nu anderen van alcoholproblemen af. Volgens hem hebben veel mensen in de maatschappij geen idee hoe wijdverbreid en groot de problemen met alcohol in werkelijkheid zijn. Na zijn verhaal geloof ik hem op zijn woord.

Dag 2 -  1 mei

Midwolda - Oostwold - Beerta - Nieuw Beerta

Vanmorgen in alle vroegte vertrokken. Ik heb Anke gisteravond niet meer gezien. Ze kwam niet thuis.

De kerkdienst in Midwolda is al bezig en de deur zit op slot, dus neem ik een zijingang. "Wat zijn we van plan?" vraagt iemand nogal achterdochtig. "Wat denkt u?" is mijn wedervraag. Enfin, de kerk is vrij leeg. De dominee preekt voor anderhalve man en een paardenkop. Verderop staat een andere kerk... Vol! Maar dan wel met rommel. Het is een opslagruimte geworden. Onderweg naar Finsterwolde ontmoet ik verschillende mensen. Allemaal vriendelijke belangstellenden. Het nieuwe meer van "Blauwe Stad" is mooi.

En dan kruist ineens Dineke mijn pad. Haar zoon woont in Trondheim. Zij biedt mij een warme douche aan en vervolgens trakteert ze mij op een heerlijke pastaschotel. Na het eten praten we nog wat bij een kop thee. Vervolgens wandel ik voldaan, maar verlaat, verder. Dat heb ik er wel voor over. Dineke lijkt mij een fijn mens!

Tja. En dan is Nieuweschans voor mijn gevoel net 6 km te ver. Dat wil mijn lijf niet meer. Het moet langzaam wennen aan dit leven buiten. Ik strijk neer op een minicamping, voor € 5,00 (in 't  Oldambt). Goed voor van alles, zoals douche, toilet en WiFi + opladen. Lekker vroeg gaan slapen.

Dag 3 - 2 mei

Nieuweschans - Möhlenwarf - Bunde

Ontbijt maken na een nacht vrieskou: muesli. Het is een stralende ochtend.

Zwaluwen scheren over pas geploegd, geëgd en ingezaaid land. Je ziet ze niet op de foto doordat zij te snel zijn. Wat is het hier mooi. Kom, ik moet verder want als ik overal een half uur ga zitten mijmeren kom ik nooit ergens. Ja ik weet het: het is "hier en nu" ...

Koolzaadvelden zover het oog reikt. Misschien omdat ik trek heb, denk ik dat ik begin te hallucineren... Tot ik zie dat er echt een reusachtig gekookt ei met toebehoren in een weiland staat.

Pastor Christof heeft in Kampen gestudeerd. Hij zet een stempel in mijn pelgrimspas; schenkt twee enorme koppen koffie en geeft daar drie stukken gebak bij... En hij wil graag Nederlands spreken. Zijn belangrijkste les uit Nederland is "als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan"

Kinderen zijn openhartig...  Kortom samengevat : onze opa zal dat nooit doen. Die rijdt liever auto 😆

Een Duitser van bouwjaar 1949 wilde graag een foto maken... Ok. Vriendelijk aangeboden. Maak ik er ook een. Hij zit met zijn vrouw op een bankje tegenover een bronzen tafereel.

Omdat de brug over de Ems eruit ligt, moet ik omlopen via Leer. Ik ga morgen over de dijk langs de Ems, dat is mooier dan over de drukke weg...


Dag 4 - 3 mei

Leer 

Schapen! Ze blèren mij wakker. Vlak bij mijn oor, door het tentdoek heen.

Het regent. Dat betekent: opbreken in de nattigheid. Het valt niet mee alles schoon en droog in te pakken. Een hele klus.

Een opsteker: ik heb weer bereik! Gisteravond niet.

Over en achter de Emsdijk loop ik naar Leer. Daar zie je nog eens wat: stalen biggen en nieuwsgierig dijkvolk...

Dag 5 - 4 mei

Neuburg - Detern - Hengstforde - Apen - Espern - Klampen

Vannacht heb ik aan de Jumme gebivakeerd. De Jumme is een getijde rivier en dus moest ik oppassen en hoog genoeg gaan staan anders loopt de boel onder. Vannacht was het koud. Vanmorgen vroeg is mijn tent bevroren en ligt er ijs op mijn slaapzak. Maar nu ga ik met mooi weer op weg naar Apen. Dat duurt nog wel even. Zo'n omweg van Weener naar Leer kost nu eenmaal veel tijd. 

Opnieuw veel koolzaad. En ik passeer regelmatig mooi bijgehouden kerkhoven.

Een jonge man opent speciaal voor mij nog even de kerk in Apen.     

Rijdt mij een auto vlot voorbij... Stopt een heel eind verder... Rijdt achteruit...  Vraagt ene Andreas of ik tot Detern mee wil rijden. Liften doe ik niet maar zo'n spontaan aanbod weiger ik niet. Scheelt een uurtje lopen langs autoverkeer (4 km). En dan zethij mij af bij de kerk. De Pfarrer is thuis en stomverbaasd dat er een pelgrim op zijn stoep staat. Hij zet een stempel... en moet en zal zelf een foto maken. Ok. Hij geeft me een groene halsdoek met Jakobsschelp. Die hebben ze toevallig omdat pelgrimeren nu  binnen de parochie een thema is...

Nou ja... Ik loop verder. Voor wie een scharrel wil: bij Detern rechtsaf op de Franse weg 😅

 

Dag 6 - 5 mei

Wesrterloyerfeld - Westerloy - Seggern - Westerstede - Hüllstede

Vanmorgen weer in bevroren gras ontwaakt. Onderweg naar Wiefelstede blijken alle winkels dicht. Prachtig weer.

Onderweg naar Westerlede maak ik een vriendelijk "gaat u voor"  gebaar naar een man op een elektrische fiets. Daarna kom ik precies op tijd voor de dienst van Hemelvaart bij de katholieke kerk in Westerlede. Na de dienst roept iemand mij op het plein voor de kerk... naar een tafeltje van een restaurant. Krijg ik van die man een glas mineraalwater omdat ik eerder aardig tegen hem heb gedaan.

 

Deze familie biedt gastvrij een paar vierkante meter van hun weiland aan om te bivakkeren... De gezelligheid heeft niets met Pinksteren te maken.Vijf mei is ook VADERDAG!

Op de vraag of ik kinderen heb, antwoord ik bevestigend. Als reactie krijg  een glas rode wijn en een Jagermeister... Je bent vader of je bent het niet. Vandaar.

Dag 7 - 6 mei

Garnholt - Spohle - Jade

Een bakkersvrouw brengt spontaan een broodje gezond, wanneer ik op een bankje zit. Een wondertje... Vandaag camping gezocht en gevonden tegenover de Trinitatiskirche Jade. In Jade inderdaad. Kerk uit 15zoveel.

De Pfarrer doet speciaal voor deze pelgrim de deur open... Het is tot nu toe een pelgrimstocht vol kleine wonderen. Teveel om allemaal te beschrijven. Ben nu in Jaderberg en zoek een camping. Ik moet nodig douchen.

Ja, dág! De dichtstbijziojnde camping is 4 km de verkeerde kant op. Een uur lopen. En morgen weer een uur terug. Misschien is er in Jade ook een op de route? Even doorstappen. Eerst nog even bij de Triniteits kerk naar binnen. De kerk is uit 15zoveel. De Pfarrer doet voor mij de deur graag open.   En verschillende keren verwoest en herbouwd. Luther houdt nu buiten de wacht.

Tegenover de kerk blijkt een camping te zijn. Het moet kennelijk zo zijn. Even later sta ik op een prachtige camping... Voor nop.! Douche kost €1,-  Ik hang alles aan de waslijn om uit te waaien. Ook de slaapzak. Eeven later zit ik in korte broek op een appelpannenkoek te wachten. De pannenkoek van € 4,80. is heerlijk.

Dag 8 - 7 mei

Strückhauser Kirchdorf - Ovelgönne - Golzwarden - veerpont over de Weser

Ook gespot: broedende ooievaars; over elkaar dartelende hazen; kraaien die een roofvogel aanvallen en verjagen. Onderweg er is zoveel te zien als je maar oplet.

Uitrusten doe ik als het kan in een van de oude kerken, maar vaker in een houten huisje. Aan cultuur geen gebrek hier. De natuur is "Gronings". Ik zie ook veel dikke mensen... Dan denk ik : ik kan dat gewicht op mijn rug afleggen... Zij kunnen dat niet en sjouwen de godganse dag met al die extra kilo's rond.

Onderweg een paar mooie stokoude kerken bezocht. Je moet er soms een kilometer voor omlopen, maar dat is de moeite waard. Over gunnen en...? Kirchner nog-wat... En tenslotte Golzwarder. Daar staat ook het huis waar de beroemde orgelbouwer Arp Schnitger in gewoond heeft, ergens eind 17de eeuw.  

De kerk in Goldzwarder is mooie aan de buitenkant, maar helaas op slot. De klokkentoren is wat lomp en staat voor de kerk. Naast de kerk: het gemeentegebouw met daarin vier ijverige dames achter naaimachines. Het naaikransje van het dorp. Ze trakteren mij op aarbeienvlaai en een muffin en willen allemaal met mij op de foto.

Het veer over de Weser is aan de overkant en ik wacht lekker in de schaduw  tot hij weer mijn kant op komt. Direct over de Weser is een hele grote camping. Wanneer ik daar vraag hoeveel een bivak voor één pelgrim voor één nacht kost,  is het antwoord : € 11,00... Ik zeg dat ik dat te gortig vind en loop weg. Even later komt dezelfde persoon mij achterop... Het mag deze keer gratis! Omdat ik pelgrim ben. Ze geeft een groot blik bier toe.👍 Zij krijgt mijn zegen.

Dag 9 - 8 mei

Kassebruch - Wittstedt - Lunestedt

Vanmorgen om 05:00 uur opgestaan. Dan is alles nog lekker stil. Tot nu toe geen foto's gemaakt. Het is allemaal prachtig maar bos lijkt overal op bos, windmolens lijken overal op windmolens, enzovoort. De bakker geeft 8 sneetjes zuurdesembrood met daarbij een goede reis als wens mee. Dank! Vandaag gaat de weg naar Lunestedt. 

Wat mij opvalt, is dat je wel regelmatig gedenktekens ziet voor gevallenen in WO 1 maar nooit van WO 2. En ook weer wél voor mannen die na de oorlog in Russische kampen zijn gestorven. De tweede wereldoorlog is nergens terug te vinden.

Jonge wolven zijn nieuwsgierig en laten zich soms even zien, vooral in de schemering. Oudere wolven mijden mensen zoveel mogelijk.

Op de weg van Sandstedt naar Lunestedt ontmoet ik een wolvenman. Er leven is deze omgeving ongeveer 70 wolven in 4 roedels en enkele vrijlopers. Jonge wolven zijn nieuwsgierig en die kun je in de schemering soms tegenkomen.... In de verte. De oudere wolven mijden mensen als de pest. Ik ontmoette een man die de dieren volgt. Op zijn auto stond "wolven welkom terug".

Een jonge man zegt dat ik vlak over de brug over de Lune maar eens moet vragen of ik daar mijn tent op mag zetten. Zijn oom en tante wonen daar. Vervolgens geeft hij mij een Radler (koud!) en fietst weg. Op de aangegeven plaats vraag ik toestemming .. en na die te hebben gekregen zet ik de tent  op, op een veldje naast de schuur. Ik ga nu eerst even niks doen. . Pitten misschien wel. Een uurtje is genoeg.

Moe van het lopen lig ik na een hazeslaapje op mijn buik verslag te doen op wat men hier een "handy" noemt. Morgen weer verder.

Dag 10 - 9 mei

Wollingst - Geestenseth - Vorm Moor

Wist je dat het verkeer hier meer slachtoffers onder reeën maakt dan alle 70 wolven bij elkaar?

Ik ben Hipstedt voorbij en zal wel ergens tussen hier en Lamstedt wat vinden. Je kunt hier nergens iets kopen. Noppes. Iedereen gaat met de auto naar een grote plaats en plempt de kofferbak vol. Eerst een foto van een Gasthof. Toen ik vandaag een Gasthof binnenging, zei men dat ze "zu" waren. Ik zei "willen jullie mij dan twee aardappelen en een ui verkopen? Dan kan ik zelf ergens buiten wel wat klaar maken..."  Toen werd ik de eetzaal in geleid... En even later zat ik achter een bordje aardappelen,  doperwtjes en worteltjes, een schnitzel en een bak rauwkost salade. En een glas sproedel. Kosten? Rondje van de zaak. Een stempel in mijn pelgrimspas en de zegen na... Amen.

Ik ontmoet veel goede mensen. Zelfs in de straat waar ik een keer door liep: Bullebakkenstrasse...

Soms is het even puzzelen hoe ik verder zal gaan, als ik niet steeds over de grote weg wil blijven lopen.

Dag 11 - 10 mei

Grossenhain - Langenmoor - Armstorf - Lamstedt

Om de zoveel kilometer kom je in noord Duitsland mooie houten bushokjes tegen (of wat zijn het anders?) waarin je lekker kunt uitpuffen.

Vanaf 06:35 met mooi weer onderweg naar Lamstedt. Het is goed wandelen hier, maar je moet wel voldoende eten en drinken mee nemen want je kunt   echt nergens iets kopen, behalve in grote plaatsen. Restaurants of andere gelegenheden? Ho maar. Denk je: ha... Tankstation... Daar verkopen ze vast wel iets om de tank te vullen... Hebben ze "Frieden". Dicht! Nou ja, vrede zij met hen, maar ik begin wat flauw te worden. Ik wil bij een boertje maximaal 6 eieren kopen. Dat kan niet. Minstens 10. Zoveel lust ik er niet achter elkaar en meesjouwen is ook zo wat. Loop ik weer door. Komt het boertje mij op een krakkemikkige fiets achterop om mij te vertellen dat ik een doodlopende weg ben ingeslagen. Hij is van dat stukje doodop want ik loop voor hem te snel en hij is al 85! 

Er gebeuren steeds kleine wonderen. Ik vraag bij een gesloten Gasthof of ik twee aardappelen en een ui van ze mag kopen en krijg een complete maaltijd voor niets. Geweldig. En ik krijg overal water als ik dat vriendelijk vraag. Meestal is dat dan Sprudelwasser. Mensen vragen regelmatig waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. Als ik dan over mijn pelgrimstocht vertel, vinden ze dat eigenlijk wel spannend. Hier zijn de laatste jaren geen pelgrims langs gekomen... Zoveel is mij wel duidelijk.

Wolven?

Zie hier een filmpje met wolven in Neder Sachsen.

Vanmorgen heb ik verse sporen gezien die beslist niet van een hond waren. Met kleine identieke spoortjes er naast. Wolven? Zou zomaar kunnen, getuige deze bordjes.

Er lopen steeds meer wolven door de Duitse bossen. Biologen telden de afgelopen maanden 31 roedels en acht paren, voornamelijk in de natuurgebieden in het oosten van het land. De dieren lopen ook in het aan Drenthe grenzende Nedersaksen. Boeren en jagers hebben een hekel aan ze, verneem ik van de mensen die ik aanspreek. Natuurbeschermers zijn dol op ze. 

Het is nog zo mooi weer en ik voel me goed. Ik ga beslist rust houden als mijn lijf daar om vraagt of als het weer erg tegen zit. Ik zit met de rug tegen een elektriciteitshuisje, uit de straffe wind, in de schaduw. Uitzicht over de velden. Het is hier doodstil. Ja, en als je dat schrijft komen er direct auto's voorbij 😄

Ben nu In Armstorf of zo. Nog 6 km naar Lamstedt. Bij de Aldi een paar inkopen gedaan. Allereerst voor de broodnodige energie: chocolade en yoghurtdrink. Verder nog voor avondeten en morgen. Ja, ook 6 eieren. Zit nu tegen de kerk die op slot zit. Volgens de mensen hier is er nergens een camping. De dichtstbijzijnde is 13 km de verkeerde kant op. Ga ik dus niet heen.

In Lamstedt aangekomen doe ik navraag naar het huis van de Pfarrer. Dat is naast het gemeentegebouw. Daar hebben ze een grote tuin, waarin  ik mijn tentje  mag opzetten. En daar lig ik nu uit te blazen. Aardige mensen hier. Stempel geregeld. Ik krijg de sleutel van het gemeentegebouw zodat ik ''s morgens niemand wakker maak als ik weer op stap ga. Er is geen bed of douche, maar wel een mooi toilet, en een keuken, waar ik de eieren kan koken. 

Dag 12 - 11 mei

Hackemühle - Wohlenbeck - Glückstadt

Vannacht heb ik dus in de tuin van het gemeentegebouw in Lamstedt gestaan. Vanmorgen vroeg thee gezet en alle apparatuur weer helemaal opgeladen (in de nacht). Om 07:00 de sleutel door de brievenbus gegooid, met een bedankbriefje erbij. Nu eerst Lamstedt maar uit, op naar het veer over de Elbe. Het is hier prettig wandelen. Je moet wel voldoende proviand meedragen want winkels om iets te kopen... Ho maar. Gelukkig vullen aardige mensen desgevraagd mijn waterfles opnieuw. Soms krijg ik er dan meteen een appel bij.

En daar zit ik nu... Op het marktplein van Gluckstad. Hoe kom ik hier nu zo snel? Dat is een lang verhaal, maar ik houd het kort: na 8 km lopen, zit ik aan een tafel op een verlaten parkeerplaats mijn broodje te eten. Stopt er een derderangs auto. De man die daar uit stapt loopt op mij af en stelt zich voor: Norbert, Meester-bonbon-maker. 55 jaar oud. Hij reed zomaar wat rond om zijn gedachten leeg te maken. Toen zag hij mij zitten, naast de rugzak. En hij dacht: met die man moet ik praten. Ok... (?) Hij loopt slecht als gevolg van een ziekte die hij door muggen heeft gekregen. Zijn eigen zaak is hij kwijtgeraakt. Nu werkt hij voor een baas, maar doet nog steeds hetzelfde werk: bonbons bedenken en maken. Hij geeft mij er twee. Dan de rest van het verhaal... Zijn schoonmoeder is overleden en wordt morgen begraven. Ze stierf vol haat (zegt Norbert) en daar hebben zijn vrouw en hij het heel moeilijk mee. Zijn vrouw is zelf heel anders, doordat ze als klein meisje door haar moeder is weggegeven aan oma. Ze heeft het karakter van oma... En die had een groot liefhebbend hart... Enzovoort...

Na een half uurtje vraagt hij of hij mij naar de veerboot mag brengen. Zeg dan maar eens nee...  Hij neemt met tranen in zijn ogen afscheid. Zucht.

En nu zit ik dus om 12:00 al op dit marktplein. O... omdat de bonbons al beginnen te smelten, eet ik ze maar op. Ze zijn echt MEESTERLIJK!

Glückstad zou de stad van het geluk moeten zijn, dat ze zouden moeten uitbuiten. Doen ze niet. Het is geen westerse variant op Bhutan. Met het veer over de Elbe. Duurt wel even, want het is duidelijk geen kinderachtig slootje. Op het marktplein van Glückstad ontmoet ik Monica. Leuke vrouw, eind 50 begin 60, schat ik. Zij komt naast me zitten en weer krijg ik een heel verhaal, dat ik nu maar voor mij houdt. Iets over een gestreste echtgenoot...Daarna vertrekt ze weer, na mij eerst € 4,- te hebben gegeven om wat lekkers te kopen.

Bastien uit Frankrijk heeft zijn fiets zelf in elkaar geknutseld, en toert al een paar jaar door Europa.

Als ik via de VVV weer terugloop richting veer, want die kant moet ik op, fietst een jonge man mij bijna van de sokken. We zitten in het gras aan de rand van de weg een dik uur te praten ... Allebei in het engels. We hebben geruild: hij een gekookt ei en ik een banaan. Look zonder look kent hij niet. Nu wel. Het staat toevallig (?) in de buurt. Ik pluk wat blaadjes en geef ze hem. Ik eet er zelf ook een paar. Smaakt naar knoflook... Lekker.

Nou nou nou...dacht ik nog vandaag vlot te zijn en om 15:00 uur mijn tentje op te kunnen zetten, kukelt er een glas uit mijn bril, waardoor ik terug moet om een opticien te vinden. Die zet het glas er weer keurig en vast in, maar het is inmiddels te laat om verder te lopen. En waar vind ik nu zo snel een plekje voor de tent? Bij de gratis camperplaats. Dan daar maar. Moet kunnen voor een nachtje. Van ellende trakteer ik mezelf op een bananasplit ijs. Ik bezoek ook nog even twee kerken en doe een paar boodschappen.

Dag 13 - 12 mei

Borsfleth - Uhrendorfer Deich - Hodorf - Heiligenstedten - Itzehoe 

Na de kruising van de weg naar het veer loop ik Borsfleth voorbij, richting Itzehoe. Ik lig nu in mijn tentje bij te komen. De tent staat bij particulieren in de tuin naast de paarden. De man van het echtpaar was een sloot aan het uitscheppen, toen ik hem vroeg of hij een paar vierkante meter gras voor één nachtje ter beschikking had.

Voor Itzehoe kwam ik langs een boerderij. De boerin gaf mij verse koude volle melk in plaats van water. Ze vertelde dat zij zelf ook graag een pelgrimstocht wilde maken maar niet van de boerderij weg kan.

Dag 14  - 13 mei

Schlotfeld - Hohenlockstedt -

Kerkje aan de rand van Itzehoe: niemand thuis, op Maria na dan,

Van Itzehoe gaat het bijna voortdurend vals plat omhoog tot Hohenlockstedt. Omdat ik niet voortdurend langs een Bundesstrasse wil lopen met voortdurend langs razende auto's, loop ik over een oude spoorlijn. Dat is om, maar wel heel rustig. De reeën steken vlak voor mij het pad over. Rond 14:00 uur vinden mijn voeten en benen het welletjes en vraag ik bij de enigste boerderij in de omgeving of ik daar mijn tentje op mag zetten.

Er wonen ook twee kinderen. Beide beetje aan de 'volle'  kant. De jongen van 12 wil de rugzak wel even op ... En valt bijna om. Hij wil hem niet nog eens op voor een foto. Zijn vader is geshwicht (? schrijf ik dat goed? ) van melkveehouderij naar akkerbouw omdat melk nauwelijks nog iets oplevert. Hij heeft voor de lol nog een paar koeien met kalfjes. Verder zoemen vader en zoon de hele tijd om mij heen en willen ze van alles weten.

Dag 15 - 14 mei

Gut Springhoe - Lockstedt - Hennstedt - Aukrug Innien - Gnutz

Vanmorgen vroeg is de zoon een stukje met mij meegelopen, met hondje Mollen.

Wanneer ik bij een kerkje aan de vrouwelijke Pfarrer een stempel vraag, krijg ik er een heel verhaal bij over haar kind met een aangeboren hartafwijking. Ik vraag haar om iets voor mij in mijn schriftje te schrijven. Dat doet ze graag.

In een dorpje verderop kom ik in een kerkje waarin een familie-strijkkwartet speelt, ter ere van een 50 jarig huwelijk. Mag ik toehoren. Later komt een vrouw van deze familie mij in de auto achterop (Ze ging toch dezelfde kant op. zegt ze) en geeft mij € 5,- met de woorden: "Doe er wat leuks van." 

Zie zo. Ik zit voor de verandering een keer aan het bier. Het is de enige manier om dicht bij een stopcontact te komen. Onderwijl ik mijn glas langzaam leeg, vult de accu van mijn fototoestel zich.

Mijn huidige locatie is een camping iets buiten Nortorf: See Camping BUM. Hoe ik hier kom? Nou, ik vroeg bij een plaatsje met de naam Gnuz aan mensen of er ergens in de buurt een plek was om mijn tentje op te zetten. "Ja hoor, stap maar in, breng ik je even." zei een man. Vrouw quasi boos, zo van: zeg nou maar dat je geen zin meer hebt in tuinieren... "  Hij lachen, want ze had wel gelijk.

Een camping op zijn tijd is wel nodig. Lekker douchen. Schone wc...

Dag 16 - 15 mei

Nortorf - Langwedel - Blumentahl

Pinksteren. Vandaag ben ik voor de verandering pas om half zeven opgestaan. Zonder rugzak terug naar Nortorf gelopen, in schone kleren (bewaard). De mis van 09:00 uur bijgewoond. Nu weer terug op bivak 😀. Beetje rommelen, inpakken en nog een stukje lopen. Het is nog 35 km naar Kiel.

Schoen kapot, links. De buitenkant links voor laat los. In Kiel of anders Oslo moet ik een schoenmaker zien te vinden. Dat wordt zoeken.

  

In Blumenthal (Bloemendaal?), vind ik een plekje voor de nacht. Ik sta naast het huis van ene Berndt.  Tragisch figuur. Berndt lijkt mij een vereenzaamde man die blij is dat ik juist zijn deur heb uitgekozen om aan te bellen... Hij licht zijn hele doopceel en ik luister dus de hele avond naar Berndt. Hij vertelt onder meer over zijn grote en enige liefde, die enkele jaren geleden is overleden. Sindsdien is hij alleen. En nadat hij ook werkloos is geworden, komt hij zelden nog buiten. Zijn belangrijkste contact met de buitenwereld, loopt via "radioamateurs". Hij beweert dat hij altijd vroeg opstaat. Dat komt goed uit, zeg ik, want om 07:00 ga ik weer lopen. Ik heb echter twijfels: hij drinkt teveel.

Dag 17 - 16 mei

Rothenhahn - Molfsee - Kiel

Om 07:00 slaapt Berndt kennelijk nogal vast, want hij doet de deur vanmorgen niet open. Dus ga ik zonder verder afscheid te nemen maar op pad.

Loop ik in Blumenthal... Stopt er een man op een fiets. Hij stelt wat vragen en geeft € 5,-. Ik loop door. Komt diezelfde man me even later met de auto achterop. Of ik mee ga naar zijn huis ontbijten... Hij moet mij dat van zijn vrouw vragen! Maar er is ook enig ander belang. De man (ook uit 1949), heeft heeft tegenwoordig als hobby het samen met anderen uitgeven van een kwartaalblad. Hij wildeen artikel schrijven over pelgrimeren. Daar spreken we nu aan tafel over, onder het genot van een rijk ontbijt. Daarna krijg ik een sightseeing door de omgeving. Tenslotte zet hij mij af bij de kade waar de veerboot naar Noorwegen ligt. De kerk op de foto schijnt werteldberoemd te zijn, in ieder geval in Blumenthal.

Vandaag ga ik nog niet naar Oslo. Het verschil tussen vandaag vertrekken en morgen, is gewoon te groot qua prijs: € 250,- maar liefst. Dat is mij te gortig. Ik koop een kaartje  voor de boot van morgen. Inchecken tussen 12:45 en 13.45 NIET LATER. De foto van de veerboot spreekt voor zich.
Ik moet nu ergens in Kiel onderdak vinden.

Op zoek naar de lokale VVV loop ik over de brug bij de haven. Daar zit Mario, met zijn 12 jarige hond Socks. Hij bedelt (net als anderen op de brug), en ik spreek hem om een of ander gevoel aan. We praten dik een half uur met elkaar. Ik geef hem € 10 - . Zijn mond zakt open... Hij kan nu voer kopen voor zijn Socks. Zijn verhaal is als vele andere ... alcohol ... met als bijzonderheid dat toen hij zijn leven eindelijk weer een beetje op orde had, een oude man hem ondersteboven reed... Gevolg: beide knieën aan gort. Hij laat ze even kraken. En ik hoewel ik minder goed hoor dan anderen, kan ik er niet omheen. Het kraakt en knarst overduidelijk. Maar met 43 is hij te jong voor nieuwe knieën. "Met 80 hoef ik ze niet meer," zegt hij.

Na Mario het beste te hebben toegewenst, ga ik op zoek naar informatie over slaapgelegenheden. Uiteindelijk beland ik in een jeugdherberg.

Ik zit nu alweer een paar uurtjes in de jeugdherberg en heb lekker gedoucht. Deel de kamer met Salvador en nog iemand. Dat is goedkoper. Morgen om 10:00 is het wegwezen... 😣 en dan is het zorgen dat ik op tijd bij de boot ben. Geen probleem, want dat is vlakbij.

Het heet "jeugdherberg"  maar dat betekent dat hier vooral mensen zijn die met hun tweede jeugd bezig zijn. Er zijn veel mensen in hun tweede jeugd... Waaronder Katarina en Sylvia. Laatstgenoemde is een klein rond vrouwtje uit voormalige DDR die nu Zweedse is. Ingeënt met een grammofoonnaald...  Ze hield niet op met filosoferen en ervaringen te vertellen. Katarina luisterde beleefd. Zij blijft in de jeugdherberg tot ze een woning in Kiel heeft gevonden.

Dag 18 - 17 mei

Kiel - veerboot naar Oslo MS Color Magic

Vanmorgen ben ik door Kiel gaan sjouwen. Eerst nieuwe schoenen gekocht omdat de oude geheel total-loss zijn. De bovenkant scheurt van de zool af. Dat kan gelijmd, met garantie tot de deur. Uiteindelijk kom ik in de Katholieke kerk terecht, waar ik een stempel van iemand probeer te krijgen. Die krijg ik, om direct uitgenodigd te worden voor een gratis warme maaltijd. Een pelgrim... Die zien ze hier anders nooit. In ruil voor de maaltijd moet ik wel met iedereen op de foto. Ik maak er zelf ook maar een paar. 😃

Aan boord van de Colourline maak ik gebruik van de ruimte in mijn hut om wat kleding te wassen. Er komt zwart water af. Ik hang alles in de douche / topiletruimte te drogen (maar ook een en ander in de kajuit zelf). 's Avonds bezoek ik een voorstelling. De voorstelling is gratis, maar de prijzen van de consumpties zijn schrikbarend hoog. Ik neem dus niets. Het geluid is bovendien zo hard, dat ik de voorstelling voortijdig verlaat. En dat terwijl ik slechter hoor dan "standaard". 

Aan boord is geen internet.

Dag 19 - 18 mei = Oslo - Lillehammer

Ik stel het zeer op prijs wanneer je iets in het gastenboek schrijft

voor je deze website verlaat.